Typowe wady i jak im zapobiegać?
Typowe wady w produkcji tarcz hamulcowych: otwory powietrzne, porowatość skurczowa, otwory piaskowe itp.; Średnia i rodzaj grafitu w strukturze metalograficznej przekracza normę lub normę ilości węglika; Zbyt wysoka twardość Brinella utrudnia obróbkę lub powoduje nierównomierną twardość; Struktura grafitu jest szorstka, właściwości mechaniczne nie spełniają norm, chropowatość jest słaba po przetworzeniu, a od czasu do czasu pojawia się widoczna porowatość na powierzchni odlewu.
1. Tworzenie i zapobieganie powstawaniu pęcherzyków powietrza: pęcherzyki powietrza są jedną z najczęstszych wad odlewów tarcz hamulcowych. Części tarcz hamulcowych są małe i cienkie, szybkość chłodzenia i krzepnięcia jest duża, a prawdopodobieństwo wytrącania się pęcherzyków powietrza i reaktywnych pęcherzyków powietrza jest niewielkie. Rdzeń piaskowy z lepiszczem tłuszczowo-olejowym generuje duże ilości gazu. Jeśli zawartość wilgoci w formie jest wysoka, te dwa czynniki często prowadzą do powstawania inwazyjnych porów w odlewie. Stwierdzono, że jeśli zawartość wilgoci w piasku formierskim przekroczy tę wartość, wskaźnik braków porowatości znacznie wzrasta; W niektórych cienkich odlewach z rdzeniem piaskowym często pojawiają się dławiki (pory dławiące) i pory powierzchniowe (łuski). Gdy stosowana jest metoda gorącej rdzennicy piaskowej pokrytej żywicą, pory są szczególnie poważne ze względu na generowanie dużych ilości gazu; Ogólnie rzecz biorąc, tarcza hamulcowa z grubym rdzeniem piaskowym rzadko ma wady w postaci pęcherzyków powietrza;
2. Powstawanie pęcherzyków powietrza: gaz wytwarzany przez rdzeń piaskowy tarczy hamulcowej w wysokiej temperaturze w normalnych warunkach przepływa poziomo na zewnątrz lub do wewnątrz przez szczelinę piaskową. Rdzeń piaskowy tarczy staje się cieńszy, ścieżka gazu zwęża się, a opór przepływu wzrasta. W jednym przypadku, gdy ciekłe żelazo szybko zanurza rdzeń piaskowy tarczy, dochodzi do wybuchu dużej ilości gazu; lub ciekłe żelazo o wysokiej temperaturze styka się z masą piasku o wysokiej zawartości wody (nierównomierne mieszanie piasku) w pewnym miejscu, powodując wybuch gazu, dławienie ognia i tworzenie się dławiących porów; w innym przypadku powstający gaz pod wysokim ciśnieniem wnika do ciekłego żelaza, unosi się i ulatnia. Gdy forma nie może go na czas wypuścić, gaz rozprzestrzenia się, tworząc warstwę gazu między ciekłym żelazem a dolną powierzchnią górnej formy, zajmując część przestrzeni na górnej powierzchni tarczy. Jeśli ciekłe żelazo krzepnie lub jego lepkość jest duża i traci płynność, przestrzeń zajmowana przez gaz nie może zostać ponownie wypełniona, pozostawiając pory powierzchniowe. Zasadniczo, jeśli gaz wytwarzany przez rdzeń nie może unieść się i wydostać przez roztopione żelazo na czas, pozostanie na górnej powierzchni tarczy, czasami odsłonięty jako pojedynczy por, czasami odsłonięty po śrutowaniu w celu usunięcia zgorzeliny, a czasami znaleziony po obróbce mechanicznej, co spowoduje stratę czasu obróbki. Gdy rdzeń tarczy hamulcowej jest gruby, uniesienie się roztopionego żelaza przez rdzeń tarczy i zanurzenie go zajmuje dużo czasu. Przed zanurzeniem gaz wytwarzany przez rdzeń ma więcej czasu na swobodny przepływ do górnej powierzchni rdzenia przez szczelinę piaskową, a opór przepływu na zewnątrz lub do wewnątrz w kierunku poziomym jest również niewielki. W związku z tym defekty porów powierzchniowych rzadko powstają, ale mogą również wystąpić pojedyncze, izolowane pory. Oznacza to, że istnieje krytyczny rozmiar, który może powodować powstawanie porów dławiących lub powierzchniowych między grubością rdzenia piaskowego a grubością rdzenia piaskowego. Gdy grubość rdzenia piaskowego jest mniejsza niż ten krytyczny rozmiar, wystąpi poważna tendencja do tworzenia się porów. Ten krytyczny wymiar wzrasta wraz ze wzrostem średnicy promieniowej tarczy hamulcowej i ścieńczeniem rdzenia tarczy. Temperatura jest istotnym czynnikiem wpływającym na porowatość. Stopione żelazo wpływa do wnęki formy przez wewnętrzny wlew, omija rdzeń środkowy podczas napełniania tarczy i spotyka się naprzeciwko wewnętrznego wlewu. Ze względu na stosunkowo długi proces, temperatura spada bardziej, a lepkość odpowiednio wzrasta, efektywny czas unoszenia się pęcherzyków i odprowadzania jest krótki, a stopione żelazo krzepnie przed całkowitym odprowadzeniem gazu, co ułatwia powstawanie porów. Dlatego efektywny czas unoszenia się i odprowadzania pęcherzyków można wydłużyć poprzez zwiększenie temperatury stopionego żelaza na tarczy naprzeciwko wewnętrznego wlewu.
